Η παρακάτω περιληπτική αναδρομή του ενδεκάχρονου περίπλου της Γης με το Φιλίζι, δημοσιεύτηκε σαν ένθετο στο τεύχος 158  του περιοδικού Ιστιοπλοικός Κόσμος.

13 Μαΐου 2025

Το Φιλίζι φτάνει στο Μικρολίμανο  του Πειραιά. Τα σημαιοστολισμένα σκάφη του ΠΟΙΑΘ, ο πρόεδρος και τα παιδιά της σχολής βγαίνουν να μας υποδεχθούν με ζητωκραυγές και κόρνες. Φίλοι και συγγενείς μας περιμένουν στην προβλήτα, στιγμές μοναδικές, συγκινητικές και πολύ τιμητικές. Μοιάζει απίστευτο! Ολοκληρώσαμε  τον Περίπλου της Γης, φτάσαμε πίσω στην Ελλάδα και αγκαλιάζουμε τους αγαπημένους μας!

Δένουμε στην προβλήτα του ΠΟΙΑΘ, το πρώτο μας ελληνικό λιμάνι  μετά από 36.000 ναυτικά μίλια σε περίπου  έντεκα χρόνια. Στα ξάρτια μας ανεμίζουν σημαίες  χωρών  και  λαών που επισκεφτήκαμε: Μάλτα, Ιταλία, Σικελία, Σαρδηνία, Ισπανία, Κανάρια Νησιά, Πράσινο Ακρωτήρι, Saint Lucia, Μαρτινίκ (Γαλλία), Ντομινίκα, Αντίγκα, Βρετανικοί Παρθένοι Νήσοι, Γρενάδα, Saint Vincent & the Grenandines, Σαιντ Μαρτίν, Saint Barth, Κολομβία, Παναμάς, Γκαλάπαγκος, Μαρκίζες, Γαλλική Πολυνησία, Νησιά Cook, Νιούε, Τόνγκα, Φίτζι, Νέα Καληδονία, Βανουάτου, Αυστραλία, Ινδονησία, Μαλαισία, Ταϊλάνδη, Μαλδίβες,  Υεμένη, Σουδάν, Αίγυπτος και  Ελλάδα.

Φωτο:  Η πορεία του Φιλίζι γύρω από τη Γη

Το όνειρο του περίπλου της Γης ως ταξίδι ζωής, γεννήθηκε το  1985 όταν γνωριστήκαμε με  ένα ζευγάρι Γάλλων ιστιοπλόων που έκαναν τον  περίπλου για 20 χρόνια!! Το επίτευγμα, οι ιστορίες τους και οι  φωτογραφίες τους μας συνάρπασαν. Αγαπήσαμε από μικροί την θάλασσα, πρώτα με ιστιοπλοϊκά βαρκάκια και wind surf και μετά με ιστιοπλοΐα ανοιχτής θαλάσσης με τον ΠΟΙΑΘ. Το 2006  αποκτήσαμε ένα Jeanneau 43 DS  που το ονομάσαμε  Φιλίζι και ελλιμενιζόταν στην μαρίνα  του Αλίμου. Τον Μάιο του 2011 κάνουμε ένα όνειρο ζωής πραγματικότητα: αφήνουμε την καθημερινή δουλειά, αποθηκεύουμε τα υπάρχοντα μας, νοικιάζουμε τα σπίτια μας και μετακομίζουμε στο Φιλίζι για να ταξιδέψουμε. Κάθε αρχή και δύσκολη! Πρέπει να διαχειριστούμε πρακτικά και ψυχολογικά  την τεράστια αλλαγή, να μάθουμε να ζούμε  24 ώρες το 24ωρο μαζί, στο μικρό μας σκάφος. Με αγάπη και υπομονή τα καταφέρνουμε. Αρχίζουμε να βιώνουμε την ομορφιά της ζωής στη θάλασσα, γινόμαστε ένα με την φύση.

Η  ζωή στο σκάφος  είναι ταυτόχρονα απλή  και πολύπλοκη, γαλήνια  και περιπετειώδης. Η πρόσβαση ακόμα και στα πιο απλά  πράγματα,  νερό, ψωμί, τρόφιμα θέλει  οργάνωση και προετοιμασία. Η έννοια του απαραίτητου  παίρνει άλλη διάσταση, το πλωτό σπίτι  μας  χωράει  μόνο  λίγα ρούχα και  βιβλία,  τρόφιμα, εργαλεία και  ανταλλακτικά. Η καθημερινότητα μας ορίζεται από τον καιρό, η θάλασσα ορίζει την ζωή μας και την αντιμετωπίζουμε με απόλυτο σεβασμό.  Τα επόμενα δύο χρόνια ταξιδεύουμε μαζί με τον άνεμο, σχεδόν όλο τον χρόνο. Αρμενίζουμε   από τους Οθωνούς ως  το Καστελόριζο, από την Σαμοθράκη ως την Κρήτη. Στα λιμάνια κάνουμε φιλίες με  θαλασσοπόρους, που μας ανοίγουν ορίζοντες και μας εμπνέουν. Ζούμε την ζωή του ταξιδευτή, ζωή λιτή, ελεύθερη, γεμάτη  νέες  εμπειρίες.

Τον Μάιο του 2013, ταξιδεύουμε ως την Μάλτα, την  Σικελία και τα Αιόλια νησιά και το ταξίδι αυτό δείχνει ότι τα   μακρινά περάσματα μας ταιριάζουν. Τον χειμώνα του  2014 αποφασίζουμε  να περάσουμε τον Ατλαντικό. Αυτή είναι μια απόφαση μεγάλη, δεν είναι εύκολο να αφήσουμε την οικογένεια, τους φίλους, τα πανέμορφα νησιά της  Ελλάδας για να ταξιδέψουμε χιλιάδες μίλια μακριά, μόνοι στο άγνωστο. Εδώ και χρόνια μας έχουν εμπνεύσει τα συναρπαστικά βιβλία των πρωτοπόρων,  Sailing alone around the World του Joshua Slocum, το The Long Way του Bernard Moitessier, το ταξίδι της Χαράς του Σάββα Γεωργίου, ο Περίπλους του Γιώργου Γκρίτση και  το Πέρα από τις Στήλες για την συμμετοχή του σκάφους Water Gypsy  στο ARC  με κυβερνήτη τον Γιάννη Μαραγκουδάκη και πλήρωμα τους Γκρίτση, Σπηλιωτόπουλο, Κυριακίδη, Γαβαλά και Πουρλιάκα. Προετοιμαζόμαστε διαβάζοντας το World Cruising Routes του θρυλικού JimmyCornell  και το Ocean Passages & Landfalls  του Rod – the God –  Heikell. Μελετάμε  πυρετωδώς  καιρούς και   περάσματα.

Δηλώνουμε συμμετοχή στο ARC + , Atlantic Rally for Cruisers: Κανάρια – Πράσινο Ακρωτήρι – Saint Lucia, Καραϊβική.  Για τις ανάγκες του μακρινού ταξιδιού, το  Φιλίζι εξοπλίζεται με ανεμογεννήτρια, ηλιακά πάνελ και inverter, ήδη έχει αφαλατωτή και γεννήτρια.

ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ

Στις  9 Αύγουστου 2014, το Φιλίζι με  πλήρωμα Γιώργο, Καρίνα και Περκάν (το σκυλί μας), αποπλέει από την Γλυφάδα για το μεγάλο  ταξίδι.  Κάνοντας ολιγοήμερες στάσεις σε Σικελία, Σαρδηνία, Μινόρκα, Μαγιόρκα και  Ίμπιζα, διανύουμε 1.700 ναυτικά μίλια (ΝΜ) από την  Αθήνα ως το Γιβραλτάρ, 14 ολονύκτιες πλεύσεις.  Έξω από το Cabo de Gata της Ισπανίας, παίζουμε σαν την γάτα με το ποντίκι με τα μπουρίνια, βρεγμένοι ως το κόκκαλο, αμάθητοι ακόμα στην ταλαιπωρία και στην έλλειψη ύπνου. Η Μεσόγειος έχει δυσκολίες, ολονύκτια περάσματα, μπουρίνια και συνεχή κίνηση πλοίων. Μετά τις καταιγίδες, έρχονται μπουνάτσες, η θάλασσα γεμίζει δελφίνια και  pilot whales που ταξιδεύουν μαζί μας και ενθουσιάζουν την  Περκάν. Η πανέξυπνη  Περκάν  έχει ανακαλύψει  μόνη της πού να κάνει την ανάγκη της για να μην λερώνει:  πάνω από το στρίτσο της άγκυρας όπου την ξεπλένουν τα κύματα!

Φωτό: Με την Περκάν μπροστά στον βράχο του Γιβραλτάρ

ΓΙΒΡΑΛΤΑΡ

Στις 5 Οκτωβρίου φτάνουμε στο Γιβραλτάρ. Και τώρα? Το μυαλό μας δουλεύει ασταμάτητα. Το πέρασμα Γιβραλτάρ – Las Palmas, στα Κανάρια νησιά, δεν είναι  κάτι απλό. Το να βγούμε στον Ατλαντικό είναι ένα ψυχολογικό όριο που χρειάζεται θάρρος για να υπερβούμε. Από  την ώρα που θα περάσουμε τις «Στήλες του Ηρακλή», έχουμε μπροστά μας 700 NM στον ανοιχτό Ωκεανό, πέντε μερόνυχτα συνεχές ταξίδι, μόνοι μας. Δεν θα υπάρχει  άλλο σκάφος κοντά μας, δεν έχουμε καν δορυφορικό τηλέφωνο για δελτίο καιρού και επικοινωνία! Το απέραντο του Ωκεανού γεννά σενάρια καταστροφής που μας τριβελίζουν το μυαλό και  το στομάχι σφίγγεται.  Κι αν κάνουμε λάθος? Κι αν δεν διαλέξαμε το σωστό  παράθυρο καιρού για το πέρασμα? Η πίεση κρατά μέχρι που παίρνουμε την  απόφαση και λύνουμε τους κάβους. ‘Εχουμε κάνει όσο καλύτερη  προετοιμασία μπορούμε, ανοίγουμε πανιά και ξεκινάμε. Στο τέλος, τίποτα  δεν πάει τόσο στραβά…

ΑΤΛΑΝΤΙΚΟΣ

Φύγαμε! Η στεριά ξεμακραίνει, ο ωκεανός ανοίγεται μπροστά μας και σύντομα έχουμε γύρω μόνο κύματα, σύννεφα και ουρανό. Οι πρώτες δυο μέρες είναι δύσκολες, αβάσταχτη η κούραση  από το έντονο, ασταμάτητο κούνημα κι από τον δύσκολο ύπνο σε βάρδιες. Μετά από 3 ημέρες το σώμα μας συνηθίζει,  εναρμονιζόμαστε με τον ρυθμό  της θάλασσας και το ταξίδι μας μαγεύει. Και έχουμε την  αίσθηση ότι όλα όσα έχουν μεγαλύτερη σημασία στην ζωή μας βρίσκονται εδώ, σε αυτή τη βάρκα. Φτάνουμε στο Las Palmas σώοι κι ευτυχείς, λαχταρώντας έναν μακρύ, ύπνο. Μένουμε στα Κανάρια έναν μήνα, εξερευνούμε τα νησιά και κάνουμε προετοιμασίες με το ARC+.

Φωτo: Στα Κανάρια νησιά πριν τον απόπλου για το Πράσινο Ακρωτήρι

Στις 9 Νοεμβρίου 2014, φορτωμένοι ως τα μπούνια με άπειρα τρόφιμα, προμήθειες και νερό, ξεκινάμε για το πρώτο σκέλος του ράλλυ. Οι ημέρες μας περνούν με ιστιοπλοΐα, μαγειρέματα, βιβλία και φυσικά ατενίζοντας τον απέραντο ορίζοντα. Οι μακριές νύχτες περνούν με  μοναχικές βάρδιες παρέα με τον άνεμο, τους   φωσφορισμούς του πλανγκτόν και  τα αμέτρητα αστέρια του  ουρανού. Ποτέ δεν έχουμε δει τόσα πολλά αστέρια!

Μετά από 6 μερόνυχτα και 880 ΝΜ φτάνουμε στο λιμάνι Mindelo, στοn νησί Sao Vicente, στο Πράσινο Ακρωτήρι  και η αυτοπεποίθηση μας έχει επανέλθει σε φυσιολογικά επίπεδα. Η αίσθηση ότι βρισκόμαστε με  το «σπίτι» μας σε έναν τόπο  τόσο μακρινό όπως αυτά τα εξωτικά νησιά της Αφρικής, είναι συναρπαστική και  θα την νιώθουμε  πολύ συχνά από εδώ και πέρα. Στο Mindeloέρχεται και μας βρίσκει ο αδελφικός φίλος Γιάννης, που έχει όνειρο να περάσει τον ωκεανό και φέρνει μαζί του ένα δορυφορικό τηλέφωνο Iridium.

F

Φωτο: Γυναίκα  καπνίζει πούρο έξω από το σπίτι της στο Μιντέλο

Ο διάπλους  του Ατλαντικού είναι γρήγορος και απολαυστικός. Έχουμε άνεμο  πρίμα 15-25 kts και συνεχή squalls, μπουρίνια, που ανεβάζουν την αδρεναλίνη. Κυνηγάμε μια καλή κατάταξη, που δεν είναι εύκολο γιατί το Φιλίζι είναι φορτωμένο και βαρύ όσο ποτέ. Ενώ στη Μεσόγειο  κάναμε διατριβή πώς να αποφεύγουμε τα μπουρίνια, στον Ατλαντικό έχουμε ξεψαρώσει και τα κυνηγάμε για να κερδίσουμε ταχύτητα. Πάντα με την απαραίτητη προσοχή βέβαια, για να αποφύγουμε σχισμένα πανιά και ζημιές. Στην ιστιοπλοΐα όλα πάνε στρωτά, όταν γίνουν σωστά και στο  σωστό χρόνο. Αλλιώς αρχίζει μια άσκοπη περιπέτεια. Και μερικά στατιστικά για τον διάπλου του Ατλαντικού από το Πράσινο Ακρωτήρι έως την Saint Lucia:  2.100 NM σε 15 μερόνυχτα και 5 ώρες, με μέση ταχύτητα 5,75 kts. Η συνηθέστερη πλεύση είναι πεταλούδα με σπινακωμένη τζένοα (με whisker pole) και preventers στη μαΐστρα. Σηκώσαμε ασύμμετρο πανί 3-4 φορές. Μέσος όρος ύπνου 5 ώρες και 40 λεπτά την ημέρα, σε 3  δόσεις! Καύσιμα  40 λίτρα diesel για όλο τον ωκεανό! Στη μέση του ταξιδιού, από το χοντρό κούνημα σπάει η κολώνα του ραντάρ και την σταθεροποιούμε φτιάχνοντας  αυτοσχέδιο νάρθηκα με  δυο σκουπόξυλα και πολλά μεταλλικά κολλάρα.  Στο πέρασμα διαβάζουμε εναλλάξ φωναχτά το βιβλίο «Εθελοντής ναυαγός» του Alain Bombard, ενός γιατρού που διέσχισε τον Ατλαντικό το 1952 με μια φουσκωτή βάρκα, μόνος, χωρίς νερό και τρόφιμα, ψαρεύοντας. Η αντίθεση μας κάνει να  νιώθουμε βασιλιάδες,  έχουμε ένα αξιόπλοο σκάφος γεμάτο με τρόφιμα και όλα τα συστήματα ναυσιπλοΐας. Ψαρέψαμε κι ένα πανέμορφο  blue marlin 10 κιλά. Τί άλλο να ζητήσει κανείς?

ΚΑΡΑΙΒΙΚΗ

Μετά από 15 ημέρες στα κύματα του ωκεανού φτάνουμε στην Saint Lucia. Τα αισθήματα  μας ανάμικτα,  είμαστε  ταυτόχρονα χαρούμενοι για τον τερματισμό και λυπημένοι που τελείωσε το ταξίδι. Παλεύουμε να συγκρατήσουμε την Περκάν  που θέλει να βγει,  να μυρίσει  και να καταβρέξει την τροπική γη. Ο φύλακας της μαρίνας έρχεται και είναι σαφής και απειλητικός: “Αν το σκυλί σας βγει  πριν  δώσει άδεια ο κτηνίατρος, θα το θανατώσουμε».

Αποπλέουμε από την Saint Lucia  για να εξερευνήσουμε τα  νησιά – χώρες της Καραϊβικής. Με τους σταθερούς Αληγείς ανέμους στα πανιά,  ταξιδεύουμε σε νησιά  μικρά, αγγλόφωνα, γαλλόφωνα, και  φυσικά κρεόλ, μυούμαστε  στην ζωή των τροπικών, τα χρώματα, τα αρώματα, τις γεύσεις, την μουσική και την κουλτούρα των ντόπιων. Χαιρόμαστε τα τροπικά νερά, τους ωραίους βυθούς. Κολυμπώντας συναντάμε και τον πρώτο μας  καρχαρία, σοκ και δέος! Την επόμενη μέρα συναντάμε τον δεύτερο. Θα περάσει καιρός ώσπου να  τους συνηθίσουμε και να κολυμπάμε δίπλα τους, μα θα γίνει κι αυτό.

Όταν φτάνει το τέλος της ασφαλούς  εποχής  Νοέμβριος – Μάιος κι αρχίζει η επικίνδυνη εποχή, βγάζουμε το Φιλίζι στο Καρνάγιο στη Γρενάδα που βρίσκεται αρκετά νότια, γεωγραφικό πλάτος 12° Β, κι έχει μικρότερη πιθανότητα να χτυπηθεί από καταστροφικό κυκλώνα. Στους τροπικούς του πλανήτη, οι  καλοκαιρινοί μήνες  είναι επικίνδυνοι για τρομακτικές καταιγίδες που ονομάζονται  hurricanes στην Καραϊβική, cyclones στον Ειρηνικό και typhoons στη Ασία.

Μετά από δυο απολαυστικά χρόνια στην Καραϊβική παίρνουμε την μεγάλη απόφαση: να συνεχίσουμε στον Ειρηνικό.  Κάνουμε απαραίτητη προετοιμασία, αλλάζουμε rigging, πανιά και βάζουμε ανεμοτίμονο Hydrovane. Στις 31/1/2017 ξεκινάμε για το διαβόητο πέρασμα στην Κολομβία.  Ταξιδεύουμε 5 μερόνυχτα σε δύσκολες συνθήκες, με 7 μποφόρ κι αντίθετο ρεύμα, μια  περιπέτεια! Την τελευταία ημέρα έχουμε άνεμο ως 50 kts και κύματα 4-5 μέτρα, μα ευτυχώς φτάνουμε στην Santa Marta της Κολομβίας χωρίς ζημιές.

Μετά την Κολομβία πάμε στα μικροσκοπικά & πανέμορφα – σαν καρτ ποστάλ – νησιά San Blas, την Guna Yala του  Παναμά, όπου κατοικούν αυτόχθονες Ινδιάνοι σε κοινότητες που θυμίζουν άλλον αιώνα, μια εμπειρία συγκλονιστική.  Μένουμε ένα μήνα, γνωρίζοντας τα νησιά, τους ντόπιους και τον πολιτισμό τους.

ΦΩΤΟ: Παναμάς Guna Yala –  Μας επισκέπτονται   ινδιάνοι   Guna  με  τοπική  πιρόγα  από σκαμένο  κορμό δέντρου

Από εκεί ανοίγουμε πανιά και πάμε στο Colon του Παναμά. Είναι  συγκινητικό να φτάνεις  σε ένα τόπο με τέτοια ιστορία, ένα λιμάνι από όπου έχουν  περάσει  γενιές και  γενιές ναυτικών. Βγάζουμε το Φιλίζι στο καρνάγιο της μαρίνας ShelterBay. Ακολουθεί ένας  μήνας πυρετώδους προετοιμασίας για τον μεγάλο ωκεανό. Όταν όλα είναι έτοιμα το Φιλίζι πέφτει ξανά στο νερό και περιμένουμε να έρθει η σειρά μας για να περάσουμε το κανάλι. Η  περιοχή είναι εντελώς τροπική, παντού κροκόδειλοι και  πίθηκοι!

Φτάνει η μεγάλη  ημέρα! Την ώρα που ετοιμαζόμαστε να φύγουμε για να  περάσουμε την Διώρυγα  η ατυχία χτυπά, το  ντεπόζιτο νερού ραγίζει και η μεμβράνη του αφαλατωτή σκίζεται, οπότε βγάζει αλμυρό νερό. Για να μην χάσουμε τη σειρά μας, μπαλώνουμε  το ντεπόζιτο με epoxy και ξεκινάμε. Δυστυχώς για τον αφαλατωτή δεν υπάρχει ανταλλακτικό στον Παναμά. Είμαστε αποφασισμένοι να φύγουμε όμως και θα κάνουμε ότι οι παλιοί θαλασσοπόροι, θα μαζεύουμε νερό από τη βροχή!  Φτιάχνουμε ένα σύστημα συλλογής βρόχινου νερού από  πλαστικό ύφασμα.

Φωτο: Βροχερή νύχτα μέσα στην διώρυγα του Παναμά

Το πέρασμα του καναλιού είναι  φοβερή εμπειρία από μόνο του. Μπαίνουμε σε  τρία διαδοχικά locks και ανεβαίνουμε στην λίμνη Gatun, την διασχίζουμε και  διανυκτερεύουμε. Την επομένη, κατεβαίνουμε ακόμη  τρία locks και δένουμε στο Balboa Yacht Club, δίπλα στην Bridge of the Americas, την γέφυρα που ενώνει  Βόρεια  και νότια Αμερική. Το Φιλίζι έφτασε στον Ειρηνικό Ωκεανό!

Ειρηνικός Ωκεανός 2017-2022

Ξεκινάμε για τα νησιά Galapagos, 850 NM μακριά. Ταξιδεύουμε οκτώ εξαντλητικά μερόνυχτα με κούνημα φριχτό σαν σε πλυντήριο, με άγρια μπουρίνια, καταρρακτώδεις βροχές, μπουνάτσες, κεραυνούς και ακατάστατα κύματα. Ποτέ, κανένα ταξίδι δεν είναι εύκολο. Την 8η ημέρα φτάνουμε σε γεωγραφικό πλάτος 0°, διασχίζουμε τον Ισημερινό της Γης – για πρώτη φορά – και περνάμε στο Νότιο Ημισφαίριο.

Φτάνουμε στο νησί San Cristobal, το θέαμα επικό. Είμαστε εξαντλημένοι μα  όταν κολυμπάμε γύρω από το Φιλίζι παρέα με δυο θαλάσσιους λέοντες όλα ξεχνιούνται.

Φωτό  Νησιά Γκαλαπάγκος –  Θαλάσσιοι λέοντες πάνω στο  Φιλίζι

Περνάμε  40 ημέρες στα νησιά του Δαρβίνου, μαζί  με  ιγκουάνα,  θαλάσσιους λέοντες,  πιγκουίνους και  μοναδική φύση σαν Jurassic Park. Εκεί παραλαμβάνουμε το ανταλλακτικό και επισκευάζουμε τον αφαλατωτή μας. Ευτυχώς!

Φωτό στο πέρασμα για τις  Μαρκίζες

Από την Santa Cruz αποπλέουμε για το Αρχιπέλαγος Marquesas της Γαλλικής Πολυνησίας, το μακρύτερο ωκεάνιο πέρασμα ως τώρα 3.000 ΝΜ!  Με δυνατό άνεμο πρίμα και το ανεμοτίμονο ακούραστο βοηθό, αρμενίζουμε παρέα με φάλαινες, δελφίνια, αμέτρητα χελιδονόψαρα που κάνουν χαμηλές πτήσεις και  όμορφα blue footed boobies (μπούφος με γαλάζιες πατούσες!) που μας περιεργάζονται  ή και  ξεκουράζονται πάνω στο Φιλίζι. Την δεύτερη νύχτα βλέπουμε ένα ανεξήγητο φαινόμενο, φώτα στον ορίζοντα σαν να φτάνουμε σε  μεγαλούπολη, ενώ στεριά δεν υπάρχει μπροστά για χιλιάδες μίλια! Το μυστήριο λύνεται το επόμενο βράδυ, όταν βρισκόμαστε ανάμεσα σε έναν κινέζικο στόλο από τεράστια, σκουριασμένα ψαράδικα με φώτα που  κάνουν τη νύχτα μέρα. Ψαρεύουν καλαμάρια, η θάλασσα είναι γεμάτη εδώ, δυο μέρες καθαρίζουμε μελάνια  και ψόφια καλαμαράκια από το κατάστρωμα μας. Μια γλυκιά νύχτα με  άνεμο πρίμα, προβάλουμε πάνω στη ανοιχτή μαΐστρα με το προτζέκτορ, ένα ντοκιμαντέρ για τον ωκεανό, δελφίνια πλέουν πάνω στο πανί μας, σουρεαλιστικό σινεμά ο Παράδεισος! Η πορεία μας πάει νότια, τις νύχτες πλέουμε κάτω από  αλλιώτικο ουρανό όπου κυριαρχούν  ο Σταυρός του Νότου, ο Αλφα του Κενταύρου, ο Σείριος και ο Κάνωπος του αστερισμού Καρίνα.

Φωτό   Το Φιλίζι  στο νησί  Ua Pou, στα νησιά Marquesas

Μετά από 22 μερόνυχτα  στο πιο απολαυστικό ταξίδι της  ζωής μας, ρίχνουμε άγκυρα στο νησί Hiva Oa στο Αρχιπέλαγος Marquesas, νησί βγαλμένο από παραμύθι. Οι Πολυνήσιοι είναι άνθρωποι φιλόξενοι και περήφανοι. Ο πολιτισμός, οι χοροί, τα τοτέμ, τα τατουάζ και η τέχνη τους  μας συναρπάζουν.

Ταξιδεύουμε στα νησιά Tahuata, Nuku Hiva, Ua Ηuka, Ua Pou, η φύση  σαν από άλλο κόσμο, σφυροκέφαλοι καρχαρίες πλέουν κάτω από το βαρκάκι μας, γύρω  ψηλά κι απότομα βουνά, ηφαιστειογενείς βράχοι, οργιώδης βλάστηση, ποταμάκια, καταρράκτες, ουράνια τόξα και υπέροχα λουλούδια με τα οποία οι γυναίκες στολίζουν καθημερινά τα μακριά, μαύρα μαλλιά τους.

Φωτο  Ουράνιο τόξο στο χωριό Vaitahu του νησιού Tahuata

Από την Nuku Hiva  ξεκινάμε για το Αρχιπέλαγος Tuamotus, 3-4 ημέρες μακριά. Τα Tuamotus είναι ατόλες,  κοραλλιογενή νησιά σαν δαχτυλίδια, που περικλείουν  προστατευμένη λιμνοθάλασσα που μπορεί να είναι μεγάλη σαν τον Σαρωνικό.  Για να μπούμε σε κάθε λιμνοθάλασσα, πρέπει να διασχίσουμε ένα πέρασμα ανάμεσα στα κοράλλια, όπου το ρεύμα είναι  εισερχόμενο ή εξερχόμενο, ανάλογα με την παλίρροια και δυνατό ως 6-7 kts!

Φωτό  Το Φιλίζι στο πέρασμα της ατόλης  Toau, στα Tuamotus

Στα περάσματα των Tuamotus, Fakarava, Rangiroa, Toau, κάνουμε το καλύτερο drift snorkeling  της ζωής μας. Εκεί  ανάμεσα σε ολοζώντανα, πολύχρωμα κοράλλια, σε θάλασσα τόσο διαυγή που είναι σαν να μην υπάρχει, συγκεντρώνονται ροφοί, καρχαρίες, σαλάχια, όλων τον ειδών,  τροπικά ψάρια με  εκτυφλωτικά  χρώματα, δημιουργώντας  θέαμα  απίστευτο.

Περνάμε ένα μήνα – πολύ λίγος χρόνος  –  στα παρθένα νησιά Tuamotus, γνωριζόμαστε με τους ντόπιους, ερωτευόμαστε τα τραγούδια τους, τις μελωδίες του γιουκαλίλι, την κοραλλιογενή γη τους.

Με την ευχή να ξαναγυρίσουμε, συνεχίζουμε προς το Αρχιπέλαγος Society. Τα νησιά Tahiti, Mo’orea, Raiatea, Huahine και  Bora Bora  γίνονται δεύτερο σπίτι μας για τα επόμενα δυο χρόνια και δημιουργούμε φιλίες ζωής με ντόπιους και ιστιοπλόους.

Φωτο: Στον κόλπο  Cook’s, στο νησί Mo’orea, δίπλα στην Tahiti

Δεν είναι εύκολο να οργανώσεις τη ζωή σου και να κρατάς το σκαφάκι σου σε πλήρη λειτουργία για τόσο καιρό, σε ένα τόσο μακρινό μέρος με  λίγα διαθέσιμα μέσα.  Κάθε ζημιά και αβαρία αντιμετωπίζεται πιο δύσκολα, κάθε ατύχημα ή αρρώστια είναι πιο τρομακτική. Αυτό είναι το τίμημα που πληρώνουν όσοι ζουν σε αυτόν τον απομακρυσμένο παράδεισο. Τα πανέμορφα αυτά  νησιά βρίσκονται 13 ώρες πίσω από την ώρα της πατρίδας μας και στον αντίποδα της, δηλαδή αν τρυπήσουμε τη Γη θα βρεθούμε από την Γαλλική Πολυνησία στην Ελλάδα!

Φωτό : To στίγμα μας  στον χάρτη Google Maps από την Tahiti

Μαθαίνουμε και προσπαθούμε να επισκευάζουμε τα πάντα μόνοι μας. Με βάση την μαρίνα της Mo’orea, αρμενίζουμε στα νησιά και ζούμε στον ρυθμό των Πολυνήσιων, κολυμπάμε με φάλαινες και καρχαρίες, τρώμε νόστιμα τοπικά φαγητά, όπως poisson cru σασίμι τόνου με φρέσκο γάλα καρύδας και απολαμβάνουμε την  προετοιμασία των ντόπιων, μικρών και μεγάλων όλο τον χρόνο, για το ετήσιο φεστιβάλ Heiva, με τραγούδια, χορούς και τύμπανα.

Φωτο: Στο Heiva, το ετήσιο πολιτιστικό φεστιβάλ της Πολυνησίας με τους Moana και  Maeva, παιδιά φίλων

Φωτο 15 Το Φιλίζι δίπλα σε μια φάλαινα

Τον Ιούλιο του 2019 αφήνουμε την Γαλλική Πολυνησία με την ίδια σχεδόν δυσκολία που αφήσαμε την Ελλάδα πριν από χρόνια. Το κάλεσμα για νέες περιπέτειες όμως είναι πολύ δυνατό. Πέντε μερόνυχτα μακριά βρίσκεται το νησάκι Palmerston, στα Cook Islands. Μια τρομερή καταιγίδα μας υποχρεώνει να παραμείνουμε τρεις παραπάνω νύχτες στον ωκεανό, μα ευτυχώς φτάνουμε σώοι χωρίς ζημιές. Νησιά σαν την ατόλη Palmerston, όπως γράφουμε στο logbook, είναι ο λόγος που ταξιδεύουμε.

Φωτο: Στην ατόλλη Palmerston των  Νησιών Κουκ

Εδώ η έννοια «άγονη γραμμή» παίρνει άλλη διάσταση, το μικροσκοπικό Palmerston απέχει 300 ΝΜ από το κεντρικό νησί Cook και το πλοίο έρχεται  μια φορά το μήνα,  αν ο καιρός είναι καλός. Ο αρχηγός του νησιού Bob και η οικογένεια  του μας υιοθετούν. Μας περιποιούνται και μας φιλοξενούν κάνοντας την παραμονή μας  αξέχαστη.

Φωτο: Με την οικογένεια του αρχηγού Bob Marsters

Η επόμενη μας στάση είναι στο παράξενο νησί  Niue   κι από εκεί ξεκινάμε για την Tonga, ταξίδι 3 ημερών. Την πρώτη νύχτα, αφού έχουμε περάσει δίπλα σε αμέτρητες φάλαινες, ακούμε στο VHF τον εφιαλτικό ήχο MAYDAY και ένας Δανός καπετάνιος καλεί σε βοήθεια. Μιλάμε μαζί του, το σκάφος τους βάζει νερά και βουλιάζει, αυτός και η γυναίκα του το εγκαταλείπουν και μπαίνουν στην σωσίβια λέμβο. Ανοίγουμε φουλ ιστιοφορία και σπεύδουμε  να τους σώσουμε. Το να βρεθείς σε μια σωσίβια λέμβο μέσα στον ωκεανό, στο σκοτάδι, με κύματα 3 μέτρα  και άνεμο 25 kts,  πρέπει να είναι πολύ τρομαχτικό. Όταν τους εντοπίζουμε και τους ανεβάζουμε στο Φιλίζι η ανακούφιση και η ευγνωμοσύνη τους είναι έκδηλη.

Φωτο: Με το πλήρωμα του Gwendoline, Kim & Lene

Ταξιδεύουν  μαζί μας για δυο μερόνυχτα ώσπου φτάνουμε στο  Neiafu της Tonga. Στην διαδρομή καθώς περνάμε την Διεθνή Γραμμή Ημερομηνίας  της Γης, από Ανατολή προς Δύση,  μια ολόκληρη ημέρα χάνεται,  η ημερομηνία αλλάζει και χάνουμε για πάντα την Τετάρτη 7/8/2019! Πάντα μας γοήτευε η ιστορία του Μαγγελάνου που είχε χάσει μια ημέρα κάνοντας τον Περίπλου της Γης!  Μένουμε στην Tonga για ένα μήνα ώσπου να δέσει ένα σπασμένο πλευρό και να περάσει μια τροφική δηλητηρίαση. Μετά, ανοίγουμε πανιά για τα Φίτζι, 400 ΝΜ μακριά. Στην διαδρομή διασχίζουμε τον 180 Μεσημβρινό  της Γης και περνάμε από το Δυτικό στο Ανατολικό γεωγραφικό μήκος!

Φωτο: Κόλπος  Quilaquila, “bay of islands”, στο νηαί Vanua Balavu

Φτάνουμε στα Φίτζι τον Οκτώβριο του 2019 και αφού τα  εξερευνούμε τα  νησιά για δυο μήνες, αφήνουμε το Φιλίζι στην Vuda Marina, μέσα σε μια τρύπα στο χώμα (cyclon pit) για τον φόβο των κυκλώνων  και επιστρέφουμε με αεροπλάνο στην Ελλάδα. Τον Μάρτιο του 2020, μόλις ακούγεται ότι κλείνουν  αεροδρόμια  λόγω Covid, μπαίνουμε όπως όπως στην πρώτη πτήση για Φίτζι. Μια εβδομάδα μετά, αεροδρόμια και  σύνορα κλείνουν.  Τους επόμενους μήνες που ο πλανήτης Γη ζει στο lockdown του  Covid, εμείς μαζί με μια τριανταριά θαλασσοπόρους από διάφορες χώρες,  ζούμε ελεύθερα, δημιουργούμε φιλίες και μια δεμένη κοινότητα.

Φωτο: Το Φιλίζι στην Vuda Marina, μέσα σε μια  «τρύπα του κυκλώνα»

Τον Απρίλιο ζούμε τον πρώτο κυκλώνα, τον  Harold. Γεννιέται στα Solomon Islands, όπου φέρνει δεκάδες αγνοούμενους από ένα πλοίο της γραμμής. Συνεχίζει ανατολικά, καταστρέφοντας χωριά στο Βανουάτου. Ο Harold κινείται προς στα Φίτζι και σε 3 μέρες θα έρθει πάνω μας!  Ακολουθώντας τις οδηγίες των έμπειρων Φιτζιανών, προετοιμαζόμαστε πυρετωδώς. Η αγωνία μας έχει μουδιάσει.

Φωτο: Windy Ο κυκλώνας Harold  προχωράει προς τα Φίτζι

Το μάτι του κυκλώνα πλησιάζει, μα την τελευταία στιγμή  στρίβει πορεία. Ζούμε μια καταιγίδα τρομακτική, με ανέμους ως 80 kts (150 χλμ) που κρατά μια ολόκληρη νύχτα. Το μάτι του κυκλώνα περνά 70 μίλια δυτικά. Το επόμενο πρωί δεν υπάρχει  ούτε φύλλο πάνω στα δέντρα μα ευτυχώς δεν έγιναν μεγάλες ζημιές. Κυκλώνες θα ζήσουμε ξανά και ξανά. Η Vuda marina γίνεται δεύτερο  σπίτι μας.

Φωτο: Το εστιατόριο Boat Shed δίπλα στην είδοδο της Vuda marina. Φωτογραφία χωρίς φίλτρο

Τον επόμενο χρόνο  ταξιδεύουμε στα πανέμορφα παρθένα νησιά  Φίτζι και ζούμε την λιτή, σχεδόν ασκητική ζωή του ταξιδευτή, καθώς η πρόσβαση  σε τρόφιμα είναι πολύ δύσκολη. Ζούμε εμπειρίες πρωτόγνωρες, όπως το  να πλέουμε σε μια απέραντη θάλασσα καλυμμένη από ελαφρόπετρα, μετά από έκρηξη υποθαλάσσιου ηφαιστείου, οι τις παραδοσιακές τελετές υποδοχής από τους αρχηγούς κάθε  νησιού.

Φωτο: Επισκεψη σε σχολείο στα Φϊτζι όπου δίνουμε δώρο μια μεγάλη υδρόγειο

Δημιουργούμε φιλίες με  Φιτζιανούς, παίζουμε με τα  χαρούμενα παιδιά  τους που μεγαλώνουν με ελευθερία και σεβασμό και που μοιράζονται όλα τα δώρα με τους φίλους τους. Επισκεπτόμαστε μακρινά νησιά απίστευτης ομορφιάς όπου συχνά ήμαστε οι μοναδικοί ξένοι και χωριουδάκια  με  καλύβες, όπου οι κάτοικοι δεν έχουν καθόλου χρήματα  μα δεν τους λείπει τίποτα!

Φτάνει το 2022, η Πανδημία υποχωρεί και οι γειτονικές νησιωτικές χώρες ανοίγουν μια – μια τα σύνορα τους. Ο αποχωρισμός από τα Φίτζι  δεν είναι εύκολος, μα πρέπει να προχωρήσουμε. Πρώτη ανοίγει  η Νέα Καληδονία και μόλις βρίσκουμε ένα τόσο δα παράθυρο καιρού, ξεκινάμε με δυνατό άνεμο όρτσα με πρόβλεψη ότι θα γυρίσει πιο πρίμα.  Το Φιλίζι ταξιδεύει γρήγορα, με δυνατό αέρα και μεγάλα κύματα και με μια τρομακτική εισροή υδάτων στην πλώρη από άγνωστη αιτία! Μετά από  4 μερόνυχτα αδειάζοντας νερά, περνάμε το διαβόητο Havana pass, το επικίνδυνο πέρασμα του τεράστιου barrier reef που περικλείει το Αρχιπέλαγος της Νέας Καληδονίας.

Μόλις φτάνουμε στο λιμάνι Port Moselle, τρέχουμε να αγοράσουμε  τυριά, κρουασάν και καλό ψωμί, τρόφιμα που απλά δεν υπάρχουν στα Φίτζι. Ευτυχώς καταφέρνουμε να  επισκευάσουμε – στο περίπου- την διαρροή της πλώρης. Η Νέα Καληδονία είναι ένας τόπος διαμάχης & αντιθέσεων, όπου η καθολική γαλλική αποικιοκρατία των επιχειρήσεων συγκρούεται με την κουλτούρα των τοτέμ των αυτόχθονων Κανάκ που λατρεύουν τη φύση. Παρέα με τον Ροζέ, έναν απίστευτο Γάλλο γερο-θαλασσόλυκο, εξερευνούμε τα νησιά Η φύση συγκλονιστική, αμέτρητα τροπικά ψάρια, βυθός μαγικός γεμάτος κοράλλια. Η Νέα Καληδονία είναι το μεγαλύτερο θαλάσσιο πάρκο του Πλανήτη.

Έρχεται ένα σύστημα πολύ άσχημου καιρού και για να το αποφύγουμε αποπλέουμε εσπευσμένα για το Βανουάτου. Μετά από ένα δύσκολο πέρασμα που διαρκεί 3 μερόνυχτα φτάνουμε στο   Port Vila, ένα μικρό, πολύβουο και πολύχρωμο τροπικό λιμάνι. Στο Βανουάτου ζουν μεν οι πιο χαρούμενοι άνθρωποι του κόσμου αλλά η χώρα είναι η πιο επικίνδυνη του κόσμου, εξ αιτίας συχνών φυσικών καταστροφών από ηφαίστεια, σεισμούς και  κυκλώνες.

Φωτο: VANUATU MALEKULA FESTIVAL

Οι κάτοικοι της μικρής αυτής χώρας μιλούν 138 διαφορετικές γλώσσες και μοιάζει να  ζουν 200 χρόνια πριν, με  πρωτόγονους χορούς συγκομιδής, μυστικιστικές τελετές και μαύρη μαγεία! Το Kastom, η παράδοση,  του Βανουάτου είναι παντοδύναμο. Επισκεπτόμαστε δυσπρόσιτα νησιά, όπου ζουν φυλές που τώρα είναι  φιλόξενες – ευτυχώς – μα που οι πρόγονοι τους ήταν κανίβαλοι, ανθρωποφάγοι!

Φωτο: Νησί Ambrym, Vanuatu με τον Αρχηγό Sekor και την οικογένεια του

Στο Βανουάτου δεν  υπάρχει μαρίνα κι έχουμε φροντίσει  να είμαστε απολύτως αυτάρκεις από νερό, προμήθειες και ανταλλακτικά. Οτιδήποτε χαλάει στο σκάφος  προσπαθούμε και το επισκευάζουμε μόνοι μας με υπομονή, επιμονή και εφευρετικότητα. Προετοιμαζόμαστε για το μεγάλο πέρασμα στην Αυστραλία,  ταξίδι που χρειάζεται  μελέτη και προσοχή.

ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ

Ταξιδεύουμε για δέκα μερόνυχτα με  τον καιρό πρίμα. Διασχίζουμε του ύφαλο  Great Barrier Reef με δυνατό άνεμο, βροχές και squalls, μέσα από το Hydrographers pass, μια  πολύπλοκη διαδρομή ανάμεσα στα κοράλλια, με δυνατές αλλαγές ρευμάτων. Φτάνουμε στο λιμάνι Mackay, διανύσαμε 1.100 ΝΜ. Νιώθουμε  απερίγραπτο δέος που φτάσαμε σε αυτή την τόσο μακρινή ήπειρο! Η Αυστραλία  μας εντυπωσιάζει με την μοναδική της φύση, τους ανοιχτόκαρδους ανθρώπους της και τα αμέτρητα είδη ζώων που κυκλοφορούν ελεύθερα παντού (!!). Από την άλλη όλα είναι επικίνδυνα, λευκοί καρχαρίες, κροκόδειλοι, θανάσιμες μέδουσες, δηλητηριώδη φίδια. Ακόμα και τα πουλιά μας επιτίθονται!  Ο καιρός είναι απρόβλεπτος και εκρηκτικός, με μπουρίνια και κεραυνούς, η λέξη «καταιγίδα» εδώ αποκτά άλλο νόημα.

Φωτο; Ηλεκτρική καταιγίδα στο Queensland 

Εξερευνούμε για έξι μήνες την ανατολική ακτή, που δεν της φαίνεται μα είναι  πολύπλοκη, με ένα τεράστιο δίκτυο από θαλάσσιες οδούς,  ποτάμια, κανάλια,  στενά περάσματα με ρεύματα και παλίρροια. Σπαζοκεφαλιά και πολλή δουλειά!

Φωτογραφία: Ανεβαίνοντας την ανατολική ακτή της Αυστραλίας

 ΙΝΔΟΝΗΣΙΑ

Τον Αύγουστο του 2023, μόλις οι άνεμοι γυρίζουν νοτιοανατολικοί, διασχίζουμε το Torres Streit. Συμμετέχουμε στο Sail 2 Indonesia Rally και συντροφιά με 50 σκάφη από όλο τον κόσμο, ξεκινάμε για την  Ινδονησία, την πολυπληθέστερη Μουσουλμανική χώρα του κόσμου. Για τους επόμενους τρεις μήνες με απολαυστική ιστιοπλοΐα, διανύουμε 3.200 ναυτικά μίλια στο μεγαλύτερο Αρχιπέλαγος του πλανήτη, με εκπληκτική θαλάσσια ζωή, που εκτείνεται σε τρεις ζώνες ώρας ! Ντυμένοι κατάλληλα από σεβασμό στην ντόπια κουλτούρα, επισκεπτόμαστε απομακρυσμένα νησιά όπου είμαστε οι μόνοι ξένοι και όπου  οι ντόπιοι μας φωτογραφίζουν σαν να είμαστε αστέρες του σινεμά.

ΦΩΤΟ: Ψαρόβαρκα στην Ιάβα

Το κάλεσμα του Ιμάμη σε προσευχή, τα νησιά των Μπαχαρικών Banda, οι τσιγγάνοι της θάλασσας, οι Δράκοι του Κόμοντο, το κολύμπι με φαλαινοκαρχαρίες, οι τοπικές γιορτές και χοροί, οι ουρακοτάγκοι και οι χιλιάδες πυγολαμπίδες στο δάσος  του Borneo,  οι ναοί και οι χοροί στο Μπαλί, όλα εμπειρίες απίστευτες. Μετά το νησί Belitung περνάμε ξανά τον Ισημερινό. Το Φιλίζι  πλέει  στο Βόρειο Ημισφαίριο της Γης, μετά από 6 χρόνια!

Φωτο: Στο υφαντικό χωριό Ntobo,  στο νησί Sambawa

Τερματίζουμε στο νησί Batam έχοντας βλάβη στη μηχανή του σκάφους. Με λειψό άνεμο, δυνατά ρεύματα και τη μηχανή να υπολειτουργεί, διασχίζουμε τα Στενά της Σιγκαπούρης, τον πιο πολυσύχναστο δίαυλο του πλανήτη, ανάμεσα σε αναρίθμητα βαπόρια. Το πέρασμα είναι τρομακτικό μα τα καταφέρνουμε.

ΜΑΛΑΙΣΙΑ – ΤΑΙΛΑΝΔΗ

Φτάνουμε στη Μαλαισία όπου επισκευάζουμε τη μηχανή. Από εκεί ανεβαίνουμε το στενό της Μαλάκα, θάλασσα επικίνδυνη με μπουνάτσες, ηλεκτρικές καταιγίδες, δίχτυα και πλωτές παγίδες και τέλος φτάνουμε  στην μαρίνα Rebak, στο νησί Langkawi, δίπλα στην Ταϊλάνδη.

Τους επόμενους μήνες  αρμενίζουμε στην Ταϊλάνδη, την θάλασσα Andaman και τον κόλπο Phan Nga κι εξερευνούμε τα αμέτρητα νησιά, έναν παράδεισος για  ταξίδι με σκάφος.

Φωτο:  Το Φιλίζι στον κόλπο   Phang Nga, της Ταϊλάνδης

Επιστρέφουμε στο Langkawi της Μαλαισίας και βγάζουμε το Φιλίζι στο καρνάγιο της Rebak marina.

ΙΝΔΙΚΟΣ

Τον Οκτώβριο του 2024 γυρνάμε αεροπορικώς από την Ελλάδα στο Langkawi και ετοιμάζουμε το Φιλίζι για  το μακρύ ταξίδι επιστροφής στην Ελλάδα, 5.700 ΝΜ. Μας   συμβαίνουν διάφορες αναποδιές. Καθυστερημένοι από βλάβες και αρρώστιες, καταφέρνουμε και ξεκινάμε για το πρώτο σκέλος του  διάπλου του Ινδικού Ωκεανού τον Φεβρουάριο 2025. Με τον άνεμο δευτερόπριμα και καθαρό ουρανό, ταξιδεύουμε για 12 μερόνυχτα ως το νησάκι Uligan, στις Μαλδίβες. Μετά από 1 μήνα «ιατρικού τουρισμού» σε δυο μικροσκοπικά νησιά, επιτέλους παραλαμβάνουμε αντιβιοτικά από την Ελλάδα και συνεχίζουμε το ταξίδι. Τι να κάνουμε υπάρχουν κι αυτά!

Φωτό: Στο νησί Σοκότρα της Υεμένης. Στο βάθος ο τοπικός πράκτορας  Ali Ghanem, ένα δένδρο “Αίμα του Δράκου” και δίπλα τα γλυκύτατα κορίτσια.

Αρμενίζουμε 9 μερόνυχτα ως το νησί Socotra της Υεμένης, ακολουθώντας τοξοτή πορεία για να  αποφύγουμε τους Σομαλούς πειρατές. Η φτωχή μα τόσο φιλόξενη Σοκότρα είναι ένα νησί μοναδικό, με ενδημικά ζώα και φυτά, που δεν υπάρχουν πουθενά αλλού στον πλανήτη. Δυστυχώς μένουμε λίγο, υπάρχει ένα σπουδαίο  παράθυρο καιρού  που δεν πρέπει να χαθεί. Για τον φόβο των πειρατών και του πολέμου, κάνουμε  φλοτίλα από 5 σκάφη, ένα εκ των οποίων το σκάφος Δέσποινα του Γιάννη Αποστολάκη, το μοναδικό ελληνικό σκάφος που συναντήσαμε μετά την διώρυγα του Παναμά.

Ξεκινάμε για την επικίνδυνη ζώνη: τον κόλπο  του Aden και τα στενά του Bab el Mandeb. Είμαστε σε καθημερινή επικοινωνία τόσο μεταξύ μας όσο και με την ναυτική δύναμη που περιπολεί την περιοχή. Η πρώτη νύχτα είναι γεμάτη υπερένταση, γύρω μας πλέουν σκάφη που δεν τα πιάνει το ραντάρ και ανησυχούμε. Μέσα στο σκοτάδι, ένα σκάφος της ομάδας πέφτει σε δίχτυα. Λίγες ώρες μετά, κάτι παθαίνει η προπέλα του Φιλίζι. Η ανησυχία μας μεγάλη, δεν υπάρχει περιθώριο για ζημιές σε αυτή την επικίνδυνη περιοχή! Μόλις οι συνθήκες το επιτρέπουν, την επόμενη μέρα, βουτάμε στη θάλασσα, που εδώ έχει 3.οοο μέτρα βάθος (!!) και κόβουμε ένα τσουβάλι που έχει πιαστεί στην προπέλα. Ευτυχώς, δεν έγινε ζημιά!

Με δυνατό νοτιά, ρεύμα ευνοϊκό και το σκοτάδι σύμμαχο – perfect timing – η φλοτίλα μας διασχίζει τα διαβόητα στενά του Bab el Mandeb. Με το πρώτο φως της ημέρας 2-3 ντόπιες βάρκες μας πλησιάζουν με ταχύτητα και κρατάμε την αναπνοή μας. Ευτυχώς, μας χαιρετούν και προσπερνούν. Μπήκαμε πια στην Ερυθρά Θάλασσα. Το Φιλίζι είναι ξανά στην ίδια ζώνη ώρας με την Ελλάδα! Απίστευτο!

ΕΡΥΘΡΑ ΘΑΛΑΣΣΑ

Εννέα μερόνυχτα κρατά το ταξίδι, 1.200 ΝΜ ώσπου μπαίνουμε στα ασφαλή νερά του κόλπου του Suakin. Μένουμε μια εβδομάδα στο ρημαγμένο από φτώχια και εμφύλιο πόλεμο Σουδάν. Ο πάμφτωχος φούρναρης του Σουακίν μας δίνει δωρεάν ψωμί γιατί θαυμάζει την ιστορία και τον πολιτισμό της Ελλάδας. Μια παρέα Σουδανών μας κάνουν το τραπέζι στην καλύβα τους.  Η ζεστή φιλοξενία και η γενναιοδωρία των Σουδανών είναι αναπάντεχη και μας ζεσταίνει την καρδιά.

Φωτο: Στο Σουακίν του Σουδάν, ο φούρναρης μας πρόσφερε δωρεάν μια τσάντα φρέσκα ψωμιά, από θαυμασμό για την Ελλάδα!

Συνεχίζουμε να ανεβαίνουμε την Ερυθρά Θάλασσα κόντρα στον βοριά, με την μηχανή ή με τα πανιά σφιχτά όρτσα. Διασχίζουμε την Αίγυπτο, κι όταν ο βοριάς δυναμώνει πάρα πολύ σταματάμε στα «επιτρεπόμενα» από την Αιγυπτιακή κυβέρνηση αγκυροβόλια. Μετά  από τόσα χρόνια που πλέουμε πρίμα με τους αληγείς γύρω από τη Γη, η  πλεύση όρτσα και κόντρα στον άνεμο δοκιμάζει πληρώματα και σκάφη. Δυο από τα σκάφη που προηγούνται χάνουν τα κατάρτια τους. Ένα καταμαράν  πέφτει  σε ύφαλο και χάνεται. Για περίπου τρεις εβδομάδες, ώσπου  φτάνουμε στο Σουέζ, ζούμε σε απόλυτη εγρήγορση. Στις 23/4/25 το Φιλίζι δένει στην Ismailia Yacht Marina, που βρίσκεται στο μέσον του  μήκους 163 χλμ καναλιού. Αγκαλιαζόμαστε με τους φίλους και συνταξιδιώτες μας, από Ολλανδία, Σιγκαπούρη, Ελβετία, Νέα Ζηλανδία. Είμαστε πολύ χαρούμενοι που τα καταφέραμε και περάσαμε ασφαλείς την Ερυθρά Θάλασσα, σε αυτές τις συνθήκες πολέμου. Με πολλούς αποχαιρετιζόμαστε εδώ, καθώς οι πορείες μας χωρίζουν.

Φωτο: Η πορεία του Φιλίζι το 2025  Μαλαισία – Μαλδίβες – Σοκότρα – Σουδάν – Σουεζ – Αθήνα, περίπου 6.000 ναυτικά μίλια

Μετά από  ένα σύντομο ταξίδι στην Αίγυπτο, είμαστε έτοιμοι να αποπλεύσουμε για το τελευταίο σκέλος το πέρασμα ως την Αθήνα.  Γνωρίζουμε ότι βγαίνοντας από το κανάλι στην Μεσόγειο, στο Port Said,  δεν γίνεται να σταματήσουμε.  Ευτυχώς υπάρχει ένα στενό παράθυρο καιρού, που ελπίζουμε να μας επιτρέψει να ανέβουμε ως τις Κυκλάδες, πριν ξεκινήσει  δυνατός βοριάς. Στις 7/5/2025 ξεκινάμε από την μαρίνα Ισμαήλια του Σουέζ, ένας πιλότος  που δεν μιλάει λέξη αγγλικά, καπνίζει ασταμάτητα και πεινάει συνεχώς   επιβιβάζεται στο Φιλίζι. Ευτυχώς, στο Port Said αποβιβάζεται και φεύγουμε. Είναι υπέροχο, είμαστε στη Μεσόγειο! Συνεχίζουμε πορεία και διασχίζουμε άυπνοι και σαν σε όνειρο, το Λιβυκό και το Κρητικό Πέλαγος και μπαίνουμε στο Αιγαίο. Μετά από 3,5 μερόνυχτα και 500 ΝΜ ο δυνατός βοριάς μας προλαβαίνει και αναγκαστικά ρίχνουμε άγκυρα στην Ανάφη. Τί μαγεία είναι τούτη, τί νερά διαυγή σμαραγδένια, τί ομορφιά!! Το επόμενο πρωί μας ξυπνούν οι Κυριακάτικες καμπάνες, γλυκιά μελωδία!

Μόλις ο βοριάς καταλαγιάζει συνεχίζουμε. Περνάμε δίπλα από την Σαντορίνη, την Φολέγανδρο, την Κίμωλο,  τα πανέμορφα νησιά μας που τόσο μα τόσο έχουμε επιθυμήσει. Και τελικά φτάνουμε  τον Πειραιά.

Το μακρύ μας ταξίδι ήταν ταυτόχρονα κι ένα ταξίδι μέσα μας. Μαζί με τον Κόσμο εξερευνήσαμε τα όρια και τις  αντοχές μας. Νιώθουμε ευγνωμοσύνη που είχαμε σύμμαχο την Τύχη, που κράτησε μακριά  τις χειρότερες φουρτούνες και  κακοτοπιές.

Σε αυτές τις σελίδες προσπαθήσαμε να διηγηθούμε με λίγα λόγια το πολύχρονο ταξίδι του  Φιλίζι γύρω από τη Γη, και ευχόμαστε να εμπνεύσουμε τους Έλληνες ιστιοπλόους κι όσους αγαπούν τη θάλασσα. Η εμπειρία ήταν συναρπαστική και δεν θα την αλλάζαμε με τίποτα. Παρ’ όλα αυτά, μετά από ένα καλοκαίρι ιστιοπλοΐας στα νησιά του Αιγαίου, μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα ότι ζούμε στην ωραιότερη χώρα του πλανήτη.

Τα λεπτομερή Ημερολόγια Καταστρώματος του Φιλίζι, με άπειρες φωτογραφίες, βρίσκονται στο www.sailingfilizi.gr.. Βίντεο – ταινίες από τα ταξίδια μας υπάρχουν στο κανάλι μας Sailing Filizi, στο YouTube.

Καλές θάλασσες

S/Υ Filizi

Υ.Γ. Το  κείμενο αυτό γράφτηκε για το περιοδικό  Ιστιοπλοϊκός Κόσμος του ΠΟΙΑΘ (Πανελλήνιος Όμιλος Ιστιοπλοΐας Ανοιχτής Θαλάσσης)   και δημοσιεύθηκε σαν ένθετο στο τεύχος 158. Ευχαριστούμε από τα βάθη της  καρδιάς μας τον σπουδαίο ιστιοπλόο  κ. Γιάννη Μαραγκουδάκη,  πρόεδρο  του ΠΟΙΑΘ, για την τιμή, την στήριξη  και την αγάπη του.

Γιώργος Χαράκογλου & Καρίνα Σάνδρη -Χαράκογλου